Afgelopen zaterdag was het zover; het eerste concert van dit jaar. Of eigenlijk was het een festival. Het eerste, want ik heb er al een aantal in de planning staan, en ik hoop nog steeds op een wonder waardoor ik ineens mensen ken die ook naar Flevo willen..

Anyway, zaterdag ben ik dus afgereisd naar Ureterp. Jaja, in Friesland. Dat is echt het einde van de wereld zeg! Gelukkig hoefde ik niet helemaal vanuit Zeeland te komen, maar was ik al in Zelhem. Dat scheelt toch algauw twee uur namelijk. Maar, excuses voor de noorderlingen onder ons, wat is het leeg en boers als je Zwolle voorbij bent! Af en toe nog wat bebouwde kom, maar echt niet vaak meer. Zelfs ik, terwijl ik toch in Zeeland woon, vond het leeg. En ook bij het festival hoorde ik alleen maar Fries en andere noorderlijke tongvallen. Vreselijk. Maar dat dialect vind ik hier in Zeeland eigenlijk ook ronduit lelijk. Haags vind ik wel wat hebben, en Gronings kan ook wel grappig zijn, maar over het algemeen geef ik toch de voorkeur aan ABN.

Aangekomen in Ureterp stuurde het navigatiesysteem ons helemaal de weilanden in. Letterlijk nog ook later, want in een drassig weiland bleef de auto de rest van de avond staan. Na een klein stukje lopen kwamen we bij het terrein aan waarop een grote tent stond met een podium erin. We hadden nog niets gegeten dus moesten het doen met een broodje hamburger en de krentenbollen die nog in mijn tas zaten. We waren trouwens mijn vader en ik. Jaja, ik ga naar concerten met mijn vader! Tof he ;) .

Nouja, door met de muziek dan maar. Die was verrassend goed. Ik had me vooral verheugd op Kees Kraayenoord en Rebecca St. James, maar de rest van de (onbekende) bands was ook niet verkeerd. Er speelde twee Friese praise-bandjes. Een aantal zanger(es)s(en) en een bandje die voornamelijk opwekking zongen. Leuke sfeermaker om het publiek in de stemming te brengen. Vervolgens kwam het echtpaar van Stonewashed het podium op. Op cd zijn ze niet echt goed. Een beetje saai en vocaal ook niet bepaald sterk.. Maar live vond ik het een stuk beter, gelukkig!

Vervolgens kwam Trinity. Ik dacht altijd dat dat een rockbandje was, maar ze bleken spaanse liedjes te zingen. Die heupen konden los dus! De hele avond hadden er twee meisjes voor me gestaan die nergens warm of koud van leken te worden, maar nu gingen ze ineens helemaal los! Heel grappig om te zien.. De muziek zelf was niet helemaal mijn ding, maar die gasten hadden er zoveel lol in.. (En stiekem was de helft van de band ook gewoon leuk).

Daarna kwam gelukkig Kees Kraayenoord. Gelukkig, omdat het inmiddels al 10 uur was, en we nog twee uur in de auto moesten zitten. Ruim twee uur, want we moesten nog iemand afzetten in Apeldoorn ook. Kees was goed, zoals altijd.

Om 11 uur kwam Rebecca St. James pas het podium op. En toen moesten we toch echt vertrekken! Degene die we af moesten zetten konden we alleen niet bereiken, dus van achter uit de zaal, ik had me inmiddels een weg naar achteren geworsteld omdat ik bijna vooraan stond, heb ik toch nog twee nummers gezien. Echt jammer vond ik het toch niet, want haar muziek heb ik toch wel een beetje gehad.  Ik luisterde daar al naar toen ik nog maar 7 was volgens mij, dus dan mag dat ook wel een keer..

Hoewel het een eind rijden was, we kwamen om 2 uur eindelijk thuis, was het een mooie start van het concert/festival seizoen!